hallo ik ben Mailo:

Ook ik ben een Kongo grijze roodstaart (psittacus erithacus erithacus).

Het is September 2007, ben ongeveer 7 jaar, heb geen ring om mijn pootje en mensen denken dat ik een man ben.
Haha, ik laat ze maar gissen en geef daarover geen informatie.

Sinds kort ben ik verhuisd en leef nu samen met twee prachtige grijze roodstaarten, Timo en Japie.

Waar ik gewoond heb:
Nadat ik eerst mijn jeugdjaren bij lieve mensen heb doorgebracht ben ik verhuisd naar ander een gezin.
Binnen dat gezin heb ik een paar jaar gewoond en ik mocht, toen de dochter samen met haar vriend ergens anders gingen wonen gezellig, mee.

Daar had ik het ook best naar mijn zin alleen mijn baasjes hadden het wel heel erg druk zodat ik toch wel erg vaak alleen was.
In mijn belang hebben ze toen maar besloten dat het voor mij beter zou zijn om naar een omgeving te verhuizen waar meer afleiding voor mij is.

Hoe ik ben:
Maar goed... eerst nog maar eens wat meer over mijzelf vertellen.
Fluiten kan ik als de beste, ook praat ik een paar woordjes en zinnetjes, maar voorlopig heb ik daar helemaal geen zin in die te laten horen.
Opstappen op de hand of op een stok kan ik wel maar binnen de kooi doe ik dat niet, dan hap ik liever naar die vingers.
Heb ik een slechte bui dan laat ik dat wel merken en dan geeft ik gewoon een flinke hap.
Soms laat ik me aaien maar meestal wil ik dat niet en dat maak ik dan ook kenbaar door duidelijk protesterende geluiden te geven.
Ik ben gewend om pellets te eten en natuurlijk werd ik regelmatig verwend met iets lekkers. 

De verhuizing:
De verhuizing viel wel mee, ik werd in een kartonnen doos gestopt, daarin was het best wel donker maar daar werd ik wel rustig van.
Gelukkig zaten er een paar luchtgaatjes in waar wat licht door scheen, na een tijdje ging ik die maar eens inspecteren met mijn snavel en dan hoorde ik iemand lieve woordjes tegen mij praten en die aaide voorzichtig over mijn snavel. Ach dat was best wel leuk en spannend.
Na een autorit van ongeveer een half uur kwam ik op mijn nieuwe adres aan.
Ik mocht nog een tijdje in de doos blijven, hoorde dat er flink gesleuteld werd en de geluiden klonken naar geluiden van mijn eigen kooi.

Mijn eerste indrukken: 
Ineens werd de doos waarin ik zat opengemaakt, ik werd met de papegaaiengreep vastgepakt, kreeg een theedoek over me heen en begonnen ze aan mijn vleugels te trekken. (wist ik veel, ik werd gekortwiekt)
Pijn deed het niet maar wel vreemd hoor dat alles, ik heb het maar over me heen laten komen.
Even later werd ik op de grond in een grote vreemde kamer gezet. Vliegen dacht ik, maar hoe ik ook met mijn vleugels wapperde, ik kon niet meer vliegen.
Vreemde gewaarwording, kon het eigenlijk ook niet echt begrijpen, maar na een paar pogingen gaf ik het toch maar op.
Het nieuwe baasje liet me gewoon wat rondscharrelen maar zodra ik een kast wilde gaan inspecteren stond hij gelijk bij mij en dat liet hij niet toe.
Na een tijdje zo rondgelopen te hebben en de omgeving geïnspecteerd te hebben wilde baasje dat ik op zou stappen.
Natuurlijk deed ik dat niet direct maar nadat hij toch maar steeds zijn hand voor me hield en ik toch niet wegvliegen kon stapte ik maar op.
Gelijk dacht ik weer vliegen.... maar baasje hield me aan mijn tenen vast, vreemd en best hinderlijk.

Mijn eigen kooi, hoera:
Toen zette hij mij in een kooi, te gek joh... mijn eigen kooi met mijn eigen speeltjes. Ha, dacht ik, dit ken ik.
Ik hoorde nog wel vreemde vogelgeluiden maar voorlopig werd ik lekker met rust gelaten.
Ik keek wat rond, het uitzicht was wel heel anders, pakweg 4 meter van mij vandaan staat een heel grote kooi met daarin twee grijze vogels die wel grappige geluiden maken. Ergens klinken die geluiden me best wel bekend in de oren.
Na een beetje de kat uit de boom gekeken te hebben ging het licht uit en was het tijd om te slapen.

Even wennen:
De volgende dagen gebeurde er eigenlijk erg weinig...
Mijn nieuwe baasje liet me gewoon in de kooi met rust, ik had wel mijn eigen voer en elke dag vers water.
Maar in deze nieuwe omgeving had ik voorlopig geen zin om te eten.
Ineens kwam baasje met een stuk banaan. Tja, voor zoveel lekkers moest ik wel zwichten. Dus einde hongerstaking.

Kennis maken:
Na een paar dagen mocht ik ook op die leuke standaard die een stuk van mijn kooi staat.
Die had ik al vaker gezien want daarop zag ik die twee andere papegaaien regelmatig op zitten.
Best wel leuk.... je kan er lekker op het hout knauwen en ook fijn met je vleugels wapperen.
Ik had al snel door dat vliegen echt niet meer lukt.
Ineens zette baasje op die standaard een andere papegaai (Japie).
Nou, daar moest ik niks van hebben hoor, ik ging op het uiterste puntje zitten.
Zodra die wat dichter in de buurt kwam zette ik gelijk een keel op.

Daarna ging Japie weg en even later kwam die andere op de standaard. (Timo)
Angstig was ik, die kleine opdonder kwam gelijk naar me toe, en ging gelijk met me snavelen.
Tja...ik moest wel... zij dwong me gewoon, ik moest haar koppie krauwen.
Best wel interessant, best wel spannend.

Een nieuwe kooi:
Na een weekje, ik begon net te wennen, werd ik alweer verhuisd naar een nieuwe kooi.
Aan die enorm grote kooi waarin Japie men Mailo zitten heeft baasje een goudkleurige kooi gehangen.
Nog wel groot genoeg maar echt een stuk kleiner als mijn eigen kooi. In die kooi zaten wel wel mijn eigen speeltjes.
En ja hoor dat werd mijn nieuwe huisje.
Gelukkig hoef ik er alleen maar in te slapen, want meestal kan ik de hele dag rondklimmen, ofwel op en om de kooi, ofwel op de klimboom.

Verder wennen:
Tja, nu zit ik daar, de hele dag is er wel wat te beleven, altijd Japie en Timo in de buurt, en beide baasjes zijn er ook heel vaak.
Dan zit ik weer op de standaard, de ene keer met Timo, die na een tijdje best wel lastig wordt omdat zij steeds gekroeld wil worden, dan weer Japie, daar heb ik op de standaard geen last van... we mijden elkaar gewoon.
Soms zit Timo samen bij mij in de kooi, is die net zo lastig... het eerste half uurtje gaat het wel maar dan heb ik er genoeg van... maar Timo blijft maar doorgaan... het lijkt wel of ik aangerand wordt. Eigenlijk ben ik veel te lief voor Timo, ik schreeuw wat uit protest en probeer haar uit de weg te gaan.
Eigenlijk zou ik haar eens flink moeten bijten maar dat durf ik niet.
Soms ook zit Japie in mijn kooi, dan ben ik best bang... Zij aan de ene kant ik aan de andere kant... we moeten niets van elkaar hebben.
Maar die laat me tenminste met rust.
Soms zit ik ook in die grote kooi, met Timo weer hetzelfde verhaal en met Japie... tja dat gaat een uurtje goed en dan begint zij me op te jagen... en ik maar vluchten.
Gelukkig is baasje er dan nog die bijtijds ingrijpt.

Hoe gaat het verder:
Dat is iets dat staat in de sterren geschreven, in ieder geval begrijp ik dat baasje mij het liefste samen met Japie en Timo in die grote kooi wil hebben, maar voorlopig zijn we daar nog geen van drie-en aan toe.
Tja misschien Timo wel... maar dan moet ik haar continue kroelen en daar begin ik niet aan.

Hieronder nog een paar foto's van mij.