Afscheid van Mac:    

Vandaag 18 mei 2011 heeft Mac om 09:35 uur haar laatste adem uitgeblazen.
Mac was net geen 7 jaar.

Mac mocht niet zo oud worden als menig van haar soortgenoten maar voor een vogel die besmet was met het akelige pbfd-virus heeft zij het nog heel lang uitgehouden.
Vermoedelijk was Mac al vanaf haar geboorte besmet, maar na een 4-tal jaren waren er duidelijke aanwijzingen dat er iets niet in orde was. Nadat het bloed afgenomen en getest was kwam het nare bericht. Mac is positief pbfd-virus.

Omdat er in de directe omgeving van Mac ook nog andere papegaaien waren moest er naar een oplossing gezocht worden.
Het advies van de dierenarts was euthanasie, maar daar hadden we echt moeite mee.
Behoudens een paar uiterlijke kenmerken (veren die rood waren in plaats van grijs) was er niets te merken aan Mac.
Mac was gewoon een heel leuke, gezellige en leergierige vogel.
Mac leerde graag nieuwe trucjes en Mac wilde graag voor wat lekkers op commando diverse woordjes en zinnetjes zeggen.
Euthanasie... voor een vogel die nog zoveel levensvreugde had, dat zagen we niet zo zitten.

We besloten dus om Mac lekker verder te laten genieten van haar leventje maar dan wel in quarantaine.
Dolf, onze oudste zoon, wilde met liefde en plezier de verzorging van Mac op zich nemen.
Een keuze waar we nooit spijt van gehad hebben want Mac heeft nog jarenlang een heerlijke levensavond vol liefde en aandacht mogen genieten bij Dolf en zijn vriendin. Mac bezorgde haar nieuwe omgeving volop plezier en gezelligheid en genoot duidelijk van alle aandacht die zij kreeg van alle mensen die daar kwamen.
Natuurlijk met de jaren begon Mac er slechter uit te zien, maar zij had geen pijn en genoot duidelijk iedere dag weer van haar leventje. Mac werd rustiger en de uitgevallen veertjes groeiden niet meer terug.
Uiteindelijk was Mac nagenoeg helemaal kaal, geen staartveren, geen veren meer op de rug en borst en ook zag je nog nauwelijks een veertje op de vleugels.
Alleen het koppie bleef mooi bevederd. Wel een apart gezicht, net een geplukt kippetje.
Ofschoon Mac steeds rustiger en behoudender werd bleef zij altijd vrolijk en toonde zij steeds een hoop enthousiasme wanneer er mensen in haar directe omgeving waren.
Gisteren klom zij nog met plezier rond in haar gigantische kooi en ze liet zich natuurlijk weer als zo vaak heerlijk verwennen met diverse lekkernijen.
Vanochtend vroeg was het echt mis met Mac, ze zat heel stilletjes op de stok en kon zelfs niet meer naar haar baasje toe komen.
Ook de gebruikelijke begroeting kon er niet meer vanaf.

Mac werd uit de kooi gehaald om lekker op schoot te komen zitten en daar merkten we al snel dat het nu echt goed mis was met Mac.
Ze kon nog nauwelijks haar ogen open houden, had absoluut geen kracht meer om op haar poten te staan en we zagen haar conditie heel snel achteruit gaan. We mochten nog wel over haar koppie aaien maar elke aanraking op haar lichaam deed haar duidelijk pijn.

Uiteindelijk zagen we in dat het totaal geen zin meer had om het lijden van Mac nog lang te laten duren en hebben we besloten dat nu het tijdstip aangebroken was om afscheid van Mac te nemen en haar te laten euthanaseren.

Nadat we allemaal afscheid genomen hebben van Mac is zij vredig ingeslapen.

Mac, we zullen je nooit vergeten!
Gedurende je korte leven heb je ons heel veel plezier en inspiratie gegeven.
Per slot van rekening was jij, Mac, de aanleiding tot de ontwikkeling van deze site.

Mac, bedankt.... het ga je goed.